قَالَ

یَبْنَؤُمَّ

لَا

تَاْخُذْ

بِلِحْیَتِیْ

وَلَا

بِرَاْسِیْ ۚ

اِنِّیْ

خَشِیْتُ

اَنْ

تَقُوْلَ

فَرَّقْتَ

بَیْنَ

بَنِیْۤ

اِسْرَآءِیْلَ

وَلَمْ

تَرْقُبْ

قَوْلِیْ

۟

ಹಾರೂನ್ ಹೇಳಿದರು: “ನನ್ನ ತಾಯಿಯ ಮಗನೇ! ನನ್ನ ಗಡ್ಡವನ್ನು ಅಥವಾ ನನ್ನ ತಲೆಯನ್ನು ಹಿಡಿಯಬೇಡ. ನೀನು ಇಸ್ರಾಯೇಲ್ ಮಕ್ಕಳ ನಡುವೆ ಭಿನ್ನಮತ ಎಬ್ಬಿಸಿರುವೆ. ನನ್ನ ಆಜ್ಞೆಯನ್ನು ಕೂಡ ನೀನು ಕಾಯಲಿಲ್ಲ ಎಂದು ನೀನು ಹೇಳಬಹುದೆಂದು ನನಗೆ ಭಯವಾಯಿತು.”¹