۞ وَإِذَا

مَسَّ

ٱلۡإِنسَٰنَ

ضُرّٞ

دَعَا

رَبَّهُۥ

مُنِيبًا

إِلَيۡهِ

ثُمَّ

إِذَا

خَوَّلَهُۥ

نِعۡمَةٗ

مِّنۡهُ

نَسِيَ

مَا

كَانَ

يَدۡعُوٓاْ

إِلَيۡهِ

مِن

قَبۡلُ

وَجَعَلَ

لِلَّهِ

أَندَادٗا

لِّيُضِلَّ

عَن

سَبِيلِهِۦۚ

قُلۡ

تَمَتَّعۡ

بِكُفۡرِكَ

قَلِيلًا

إِنَّكَ

مِنۡ

أَصۡحَٰبِ

ٱلنَّارِ

٨

Кога човекот неволја ќе го снајде, на Господарот свој Му се моли, Нему Му се обраќа, а потоа, откако Аллах милоста Своја ќе му ја дарува, го заборава Тој на Кого Му се молел, и други Нему за еднакви му припишува, за од патот Негов да застранува. Кажи: „Уживај одредено време во неверството свое, ќе бидеш, сигурно, жител на Огнот!“