وَلَمَّا

وَرَدَ

مَآءَ

مَدۡيَنَ

وَجَدَ

عَلَيۡهِ

أُمَّةٗ

مِّنَ

ٱلنَّاسِ

يَسۡقُونَ

وَوَجَدَ

مِن

دُونِهِمُ

ٱمۡرَأَتَيۡنِ

تَذُودَانِۖ

قَالَ

مَا

خَطۡبُكُمَاۖ

قَالَتَا

لَا

نَسۡقِي

حَتَّىٰ

يُصۡدِرَ

ٱلرِّعَآءُۖ

وَأَبُونَا

شَيۡخٞ

كَبِيرٞ

٢٣

Качан Мадяндын суусуна (кудуктарына) жетип келгенде, анын үстүндө (үймөлөнүшүп, талашып-тартышып, кой эчкилерин) сугарып жаткан эркек кишилерди көрдү. Жана алардын алдында эки кыздын (сууга умтулган койлорун) кайтарып турганын көрдү. «Силерге эмне болду?» деди (Муса). Алар айтышты: «Биз (мына бул эркек) чабандар кайтып кетмейинче сугара албайбыз (аларга аралашуудан ыйба кылабыз). Ал эми, атабыз болсо, картайган чал.