قَالَ

رَبِّ

ٱلسِّجۡنُ

أَحَبُّ

إِلَيَّ

مِمَّا

يَدۡعُونَنِيٓ

إِلَيۡهِۖ

وَإِلَّا

تَصۡرِفۡ

عَنِّي

كَيۡدَهُنَّ

أَصۡبُ

إِلَيۡهِنَّ

وَأَكُن

مِّنَ

ٱلۡجَٰهِلِينَ

٣٣

(Юсуф) айтты: “О, Раббим! Алар сунуштаган нерседен мага зындан жакшыраак! Эгер, ал аялдардын[1] айлакерликтерин менден арылтпасаң аларга көңүлүм жибип, наадандардан болуп каламын!” ¹