وَلَقَدْ

اَوْحَیْنَاۤ

اِلٰی

مُوْسٰۤی ۙ۬

اَنْ

اَسْرِ

بِعِبَادِیْ

فَاضْرِبْ

لَهُمْ

طَرِیْقًا

فِی

الْبَحْرِ

یَبَسًا ۙ

لَّا

تَخٰفُ

دَرَكًا

وَّلَا

تَخْشٰی

۟

Àti pé dájúdájú A ti fi ìmísí ránṣẹ́ sí (Ànábì) Mūsā báyìí pé: “Mú àwọn ẹrúsìn Mi rìn ní òru. Fi (ọ̀pá rẹ) na omi fún wọn (kí ó di) ojú ọ̀nà gbígbẹ kan nínú omi òkun.[1] O ò níí bẹ̀rù àlébá, o ò sì níí páyà (ìtẹ̀rì sínú omi òkun).” ¹