إِذۡ

دَخَلُواْ

عَلَىٰ

دَاوُۥدَ

فَفَزِعَ

مِنۡهُمۡۖ

قَالُواْ

لَا

تَخَفۡۖ

خَصۡمَانِ

بَغَىٰ

بَعۡضُنَا

عَلَىٰ

بَعۡضٖ

فَٱحۡكُم

بَيۡنَنَا

بِٱلۡحَقِّ

وَلَا

تُشۡطِطۡ

وَٱهۡدِنَآ

إِلَىٰ

سَوَآءِ

ٱلصِّرَٰطِ

٢٢

Ўшанда улар Довуднинг олдига киришган эди. Бас, у улардан қўрқиб кетди. Улар: «Қўрқма, булар — икки даъволашгувчи томон. Биз бир-биримизга зулм қилдик. Бас, орамизда ҳақ ила ҳукм чиқар. Жабр қилма. Бизларни тўғри йўлга ҳидоят қил», дедилар.¹