وَاَنْذِرْهُمْ

یَوْمَ

الْاٰزِفَةِ

اِذِ

الْقُلُوْبُ

لَدَی

الْحَنَاجِرِ

كٰظِمِیْنَ ؕ۬

مَا

لِلظّٰلِمِیْنَ

مِنْ

حَمِیْمٍ

وَّلَا

شَفِیْعٍ

یُّطَاعُ

۟ؕ

Сен уларни яқинлашгувчи Кундан огоҳлантир. Ўшанда жонлар халқумга келиб, ғам-ғуссага тўлиб турарлар. Золимлар учун ҳеч бир дўст ҳам, итоат қилинадиган шафоатчи ҳам йўқ.¹