قِيلَ

لَهَا

ٱدۡخُلِي

ٱلصَّرۡحَۖ

فَلَمَّا

رَأَتۡهُ

حَسِبَتۡهُ

لُجَّةٗ

وَكَشَفَتۡ

عَن

سَاقَيۡهَاۚ

قَالَ

إِنَّهُۥ

صَرۡحٞ

مُّمَرَّدٞ

مِّن

قَوَارِيرَۗ

قَالَتۡ

رَبِّ

إِنِّي

ظَلَمۡتُ

نَفۡسِي

وَأَسۡلَمۡتُ

مَعَ

سُلَيۡمَٰنَ

لِلَّهِ

رَبِّ

ٱلۡعَٰلَمِينَ

٤٤

“Uđi u dvoranu!” bī joj rečeno. I kad ona pogleda, pomisli da je duboka voda, pa zadiže haljinu uz noge svoje. “Ova je dvorana uglačanim staklom popločana!” reče on. “Gospodaru moj,” uzviknu ona, “ja sam se prema sebi ogriješila i u društvu sa Solomonom predajem se Allahu, Gospodaru svjetova!”