وَءَاتِ

ذَا

ٱلۡقُرۡبَىٰ

حَقَّهُۥ

وَٱلۡمِسۡكِينَ

وَٱبۡنَ

ٱلسَّبِيلِ

وَلَا

تُبَذِّرۡ

تَبۡذِيرًا

٢٦

و حق خویشاوند و مسکین و مسافر (در راه مانده) را بده. و هیچگاه (مالت را در گناه یا) بر وجه اسراف و تبذیر، خرج مكن.