وَلَمَّا

فَتَحُوْا

مَتَاعَهُمْ

وَجَدُوْا

بِضَاعَتَهُمْ

رُدَّتْ

اِلَیْهِمْ ؕ

قَالُوْا

یٰۤاَبَانَا

مَا

نَبْغِیْ ؕ

هٰذِهٖ

بِضَاعَتُنَا

رُدَّتْ

اِلَیْنَا ۚ

وَنَمِیْرُ

اَهْلَنَا

وَنَحْفَظُ

اَخَانَا

وَنَزْدَادُ

كَیْلَ

بَعِیْرٍ ؕ

ذٰلِكَ

كَیْلٌ

یَّسِیْرٌ

۟

Kuma a lõkacin da suka bũɗe kãyansu, suka sãmi hajjarsu an mayar musu da ita, suka ce: "Yã bãbanmu! Ba mu zãlunci! Wannan hajjarmu ce an mayar mana da ita, kuma mu nẽmo wa iyalinmu abinci, kuma mu kiyãye ɗan'uwanmu, kuma mu ƙãra awon kãyan rãƙumi guda, wancan awo ne mai sauki."