قَالُواْ

رَبَّنَآ

أَمَتَّنَا

ٱثۡنَتَيۡنِ

وَأَحۡيَيۡتَنَا

ٱثۡنَتَيۡنِ

فَٱعۡتَرَفۡنَا

بِذُنُوبِنَا

فَهَلۡ

إِلَىٰ

خُرُوجٖ

مِّن

سَبِيلٖ

١١

(Каапырлар) айтышты: «Оо, Рабби! Сен бизди эки ирет өлтүрүп, эки ирет тирилттиң![1] Биз күнөөбүздү мойнубузга алабыз! (Бул тозоктон) чыгууга жол барбы?!» («Жол жок» деп айтылат аларга) ¹