وَتَرَىٰهُمۡ

يُعۡرَضُونَ

عَلَيۡهَا

خَٰشِعِينَ

مِنَ

ٱلذُّلِّ

يَنظُرُونَ

مِن

طَرۡفٍ

خَفِيّٖۗ

وَقَالَ

ٱلَّذِينَ

ءَامَنُوٓاْ

إِنَّ

ٱلۡخَٰسِرِينَ

ٱلَّذِينَ

خَسِرُوٓاْ

أَنفُسَهُمۡ

وَأَهۡلِيهِمۡ

يَوۡمَ

ٱلۡقِيَٰمَةِۗ

أَلَآ

إِنَّ

ٱلظَّٰلِمِينَ

فِي

عَذَابٖ

مُّقِيمٖ

٤٥

Сен уларни у(дўзах)га кўндаланг қилинаётганларида хору зор ва қўрққан ҳолларида кўз қири билан назар солаётганларини кўрурсан. Иймон келтирганлар: «Албатта, зиёнкорлар қиёмат куни ўзларига ва аҳли аёлларига зиён қилганлардир», дерлар. Огоҳ бўлингким, албатта, золимлар доимий азобдадирлар.¹