وَاِذَا

جَآءَهُمْ

اَمْرٌ

مِّنَ

الْاَمْنِ

اَوِ

الْخَوْفِ

اَذَاعُوْا

بِهٖ ؕ

وَلَوْ

رَدُّوْهُ

اِلَی

الرَّسُوْلِ

وَاِلٰۤی

اُولِی

الْاَمْرِ

مِنْهُمْ

لَعَلِمَهُ

الَّذِیْنَ

یَسْتَنْۢبِطُوْنَهٗ

مِنْهُمْ ؕ

وَلَوْلَا

فَضْلُ

اللّٰهِ

عَلَیْكُمْ

وَرَحْمَتُهٗ

لَاتَّبَعْتُمُ

الشَّیْطٰنَ

اِلَّا

قَلِیْلًا

۟

Nígbà tí ọ̀rọ̀ ìfàyàbalẹ̀ tàbí ìpáyà kan bá dé bá wọn, wọ́n sì máa tàn án kálẹ̀. Tí ó bá jẹ́ pé wọ́n ṣẹ́rí rẹ̀ sí (ọ̀rọ̀) Òjíṣẹ́ àti àwọn aláṣẹ (ìyẹn, àwọn onímọ̀ ẹ̀sìn) nínú wọn, àwọn tó ń yọ òdodo jáde nínú ọ̀rọ̀ nínú wọn ìbá mọ̀ ọ́n. Tí kì í bá ṣe oore àjùlọ Allāhu àti àánú Rẹ̀ lórí yín ni, ẹ̀yin ìbá tẹ̀lé aṣ-Ṣaetọ̄n àfi ìba díẹ̀ (nínú yín).[1] ¹