قَالَ

الَّذِیْ

عِنْدَهٗ

عِلْمٌ

مِّنَ

الْكِتٰبِ

اَنَا

اٰتِیْكَ

بِهٖ

قَبْلَ

اَنْ

یَّرْتَدَّ

اِلَیْكَ

طَرْفُكَ ؕ

فَلَمَّا

رَاٰهُ

مُسْتَقِرًّا

عِنْدَهٗ

قَالَ

هٰذَا

مِنْ

فَضْلِ

رَبِّیْ ۖ۫

لِیَبْلُوَنِیْۤ

ءَاَشْكُرُ

اَمْ

اَكْفُرُ ؕ

وَمَنْ

شَكَرَ

فَاِنَّمَا

یَشْكُرُ

لِنَفْسِهٖ ۚ

وَمَنْ

كَفَرَ

فَاِنَّ

رَبِّیْ

غَنِیٌّ

كَرِیْمٌ

۟

„А јас ќе го донесам“ – рече тој што го имаше знаењето од Книгата – „пред да трепнеш со окото“. И кога Сулејман виде дека престолот е веќе пред него поставен, извика: „Ова е благодат од Господарот мој, Кој ме искушува дали благодарен или неблагодарен ќе бидам. А кој е благодарен – во своја корист е благодарен, а кој е неблагодарен – па Господарот мој е Независен и Благороден.“