قَالَ

ٱلَّذِي

عِندَهُۥ

عِلۡمٞ

مِّنَ

ٱلۡكِتَٰبِ

أَنَا۠

ءَاتِيكَ

بِهِۦ

قَبۡلَ

أَن

يَرۡتَدَّ

إِلَيۡكَ

طَرۡفُكَۚ

فَلَمَّا

رَءَاهُ

مُسۡتَقِرًّا

عِندَهُۥ

قَالَ

هَٰذَا

مِن

فَضۡلِ

رَبِّي

لِيَبۡلُوَنِيٓ

ءَأَشۡكُرُ

أَمۡ

أَكۡفُرُۖ

وَمَن

شَكَرَ

فَإِنَّمَا

يَشۡكُرُ

لِنَفۡسِهِۦۖ

وَمَن

كَفَرَ

فَإِنَّ

رَبِّي

غَنِيّٞ

كَرِيمٞ

٤٠

Mid haystay cilmi Kitaabka ah¹ wuxuu yidhi: Anigaa kuugu keenaya il biriqsi gudaheed. Markuu (Sulaymaan) arkay isagoo barbarkiisa yaal (carshigeedii), wuxuu yidhi: Kani waa fadliga Rabbigay - si uu ii imtixaano inaan ku mahdiyo ama aan ka abaal dhaco. Qofkii (Alle) ku mahdiya wuxuu uun u mahdiyey naftiisa, qofkiina ka abaal dhaca (Alle), hubaal Rabbigay waa mid kaaftoon, sharaf Badan.