قَالَ

ٱلَّذِي

عِندَهُۥ

عِلۡمٞ

مِّنَ

ٱلۡكِتَٰبِ

أَنَا۠

ءَاتِيكَ

بِهِۦ

قَبۡلَ

أَن

يَرۡتَدَّ

إِلَيۡكَ

طَرۡفُكَۚ

فَلَمَّا

رَءَاهُ

مُسۡتَقِرًّا

عِندَهُۥ

قَالَ

هَٰذَا

مِن

فَضۡلِ

رَبِّي

لِيَبۡلُوَنِيٓ

ءَأَشۡكُرُ

أَمۡ

أَكۡفُرُۖ

وَمَن

شَكَرَ

فَإِنَّمَا

يَشۡكُرُ

لِنَفۡسِهِۦۖ

وَمَن

كَفَرَ

فَإِنَّ

رَبِّي

غَنِيّٞ

كَرِيمٞ

٤٠

Китобдан илми бор шахс: «Мен уни сенга кўзингни очиб юмгунингча келтирурман», деди. Қачонки (Сулаймон) у(тахт)нинг ўз ҳузурида қарор топганини кўргач: «Бу Роббимнинг фазлидандир. Мен шукр қиламанми ёки куфрони неъмат қиламанми, синаш учундир. Ким шукр келтирса, ўзи учунгина шукр қилур. Ким куфрони неъмат қилса, бас, Роббим беҳожат ва карамли Зотдир», деди.¹