قَالَ

ٱلَّذِي

عِندَهُۥ

عِلۡمٞ

مِّنَ

ٱلۡكِتَٰبِ

أَنَا۠

ءَاتِيكَ

بِهِۦ

قَبۡلَ

أَن

يَرۡتَدَّ

إِلَيۡكَ

طَرۡفُكَۚ

فَلَمَّا

رَءَاهُ

مُسۡتَقِرًّا

عِندَهُۥ

قَالَ

هَٰذَا

مِن

فَضۡلِ

رَبِّي

لِيَبۡلُوَنِيٓ

ءَأَشۡكُرُ

أَمۡ

أَكۡفُرُۖ

وَمَن

شَكَرَ

فَإِنَّمَا

يَشۡكُرُ

لِنَفۡسِهِۦۖ

وَمَن

كَفَرَ

فَإِنَّ

رَبِّي

غَنِيّٞ

كَرِيمٞ

٤٠

Өзінде Кітаптан білімі болған біреу: «Мен саған оны жанарың өзіңе қайтқанша әкелемін», - деді. Ол / Сүлеймен / оның / тақтың / өзінің алдында орныққанын көргенде: «Бұл- Раббымның кеңшілігі. Шүкір етемін бе / Оның берген игіліктеріне алғыс білдіремін бе / әлде күпірлік етемін бе / шүкіршілік білдірмеймін бе / мені сынау үшін берген. Кім шүкір етсе / Раббысының берген игіліктеріне разы болып, алғыс білдірсе / , өз пайдасы үшін шүкір етеді. Ал кім күпірлік етсе / өзіне берілгенді мойындамаса / , ақиқатында Раббым - бәрінен Бай, мұқтажсыз , аса Жомарт », - деді.