أَمَّا

ٱلسَّفِينَةُ

فَكَانَتۡ

لِمَسَٰكِينَ

يَعۡمَلُونَ

فِي

ٱلۡبَحۡرِ

فَأَرَدتُّ

أَنۡ

أَعِيبَهَا

وَكَانَ

وَرَآءَهُم

مَّلِكٞ

يَأۡخُذُ

كُلَّ

سَفِينَةٍ

غَصۡبٗا

٧٩

«Кемага келсак, у денгизда ишлайдиган мискинларники эди. Бас, мен уни айбли қилишни ирода қилдим. Чунки, ортларида бир подшоҳ бўлиб, барча кемани тортиб олаётган эди.¹