وَاِذْ

قُلْنَا

لِلْمَلٰٓىِٕكَةِ

اسْجُدُوْا

لِاٰدَمَ

فَسَجَدُوْۤا

اِلَّاۤ

اِبْلِیْسَ ؕ

كَانَ

مِنَ

الْجِنِّ

فَفَسَقَ

عَنْ

اَمْرِ

رَبِّهٖ ؕ

اَفَتَتَّخِذُوْنَهٗ

وَذُرِّیَّتَهٗۤ

اَوْلِیَآءَ

مِنْ

دُوْنِیْ

وَهُمْ

لَكُمْ

عَدُوٌّ ؕ

بِئْسَ

لِلظّٰلِمِیْنَ

بَدَلًا

۟

Фаришталарга: «Одамга сажда қилинглар», деганимизни эсла. Бас, ўшанда улар сажда қилдилар. Магар иблис қилмади. У жиндан бўлган эди. У ўз Роббининг амридан чиқди. Энди сизлар мени қўйиб уни ва унинг зурриётларини дўст қилиб оласизларми?! Ҳолбуки, у сизларга душман-ку! У, золимлар учун нақадар ёмон бадалдир.