وَيَوۡمَ

نُسَيِّرُ

ٱلۡجِبَالَ

وَتَرَى

ٱلۡأَرۡضَ

بَارِزَةٗ

وَحَشَرۡنَٰهُمۡ

فَلَمۡ

نُغَادِرۡ

مِنۡهُمۡ

أَحَدٗا

٤٧

Биз тоолорду (тытылган жүн сыяктуу) учурган Күндө (Кыяматта) жерди жайдак-жалаң абалда көрөсүң. Анан Биз аларды (адамдарды) чогултабыз! Эч бирин калтырбайбыз![1] ¹