وَاُحِیْطَ

بِثَمَرِهٖ

فَاَصْبَحَ

یُقَلِّبُ

كَفَّیْهِ

عَلٰی

مَاۤ

اَنْفَقَ

فِیْهَا

وَهِیَ

خَاوِیَةٌ

عَلٰی

عُرُوْشِهَا

وَیَقُوْلُ

یٰلَیْتَنِیْ

لَمْ

اُشْرِكْ

بِرَبِّیْۤ

اَحَدًا

۟

И пропаднаа плодовите негови и тој почна да ги крши рацете свои, жалејќи за тоа што во неа го вложил, а лозата беше нависната врз потпирачите свои, и (тој) велеше: „Камо среќа на мојот Господар никогаш да не Му припишував здруженик!“