وَمَن

يَهۡدِ

ٱللَّهُ

فَهُوَ

ٱلۡمُهۡتَدِۖ

وَمَن

يُضۡلِلۡ

فَلَن

تَجِدَ

لَهُمۡ

أَوۡلِيَآءَ

مِن

دُونِهِۦۖ

وَنَحۡشُرُهُمۡ

يَوۡمَ

ٱلۡقِيَٰمَةِ

عَلَىٰ

وُجُوهِهِمۡ

عُمۡيٗا

وَبُكۡمٗا

وَصُمّٗاۖ

مَّأۡوَىٰهُمۡ

جَهَنَّمُۖ

كُلَّمَا

خَبَتۡ

زِدۡنَٰهُمۡ

سَعِيرٗا

٩٧

Аллоҳ кимни ҳидоят қилса, ўша ҳидоят топгувчидир. У кимни адаштирса, уларга Ундан ўзга зинҳор валийлар топа олмассан. Уларни қиёмат куни юзтубан, кўр, кар, соқов ҳолларида тўплаймиз. Уларнинг турар жойлари жаҳаннамдир. У қачон сокин бўлса, уларга оловни зиёда қиламиз.¹