ٱلَّذِينَ

أُخۡرِجُواْ

مِن

دِيَٰرِهِم

بِغَيۡرِ

حَقٍّ

إِلَّآ

أَن

يَقُولُواْ

رَبُّنَا

ٱللَّهُۗ

وَلَوۡلَا

دَفۡعُ

ٱللَّهِ

ٱلنَّاسَ

بَعۡضَهُم

بِبَعۡضٖ

لَّهُدِّمَتۡ

صَوَٰمِعُ

وَبِيَعٞ

وَصَلَوَٰتٞ

وَمَسَٰجِدُ

يُذۡكَرُ

فِيهَا

ٱسۡمُ

ٱللَّهِ

كَثِيرٗاۗ

وَلَيَنصُرَنَّ

ٱللَّهُ

مَن

يَنصُرُهُۥٓۚ

إِنَّ

ٱللَّهَ

لَقَوِيٌّ

عَزِيزٌ

٤٠

Улар диёрларидан ноҳақ, фақат «Парвардигорим Аллоҳдир», деганлари учунгина қувилган зотлардир. Аллоҳ одамларнинг айримларини айримлари билан даф қилиб турмаганида Аллоҳнинг номи кўп зикр қилинадиган черковлар, синагогалар, ибодатхоналар ва масжидлар вайрон қилинган бўларди. Аллоҳ Ўзига ёрдам берган одамга албатта ёрдам беради. Аллоҳ Қудратли ва Ғолибдир.