ثُمَّ

بَدَّلۡنَا

مَكَانَ

ٱلسَّيِّئَةِ

ٱلۡحَسَنَةَ

حَتَّىٰ

عَفَواْ

وَّقَالُواْ

قَدۡ

مَسَّ

ءَابَآءَنَا

ٱلضَّرَّآءُ

وَٱلسَّرَّآءُ

فَأَخَذۡنَٰهُم

بَغۡتَةٗ

وَهُمۡ

لَا

يَشۡعُرُونَ

٩٥

Сўнгра ёмонликни яхшиликка алмаштирганмиз. Токи, кўпайишиб ва «Ота-боболаримизга ҳам қийинчилик ва хурсандчилик етган эди», деганларида, уларни ўзларига сездирмай, тўсатдан тутганмиз.¹