فَلَمَّا

ذَهَبُواْ

بِهِۦ

وَأَجۡمَعُوٓاْ

أَن

يَجۡعَلُوهُ

فِي

غَيَٰبَتِ

ٱلۡجُبِّۚ

وَأَوۡحَيۡنَآ

إِلَيۡهِ

لَتُنَبِّئَنَّهُم

بِأَمۡرِهِمۡ

هَٰذَا

وَهُمۡ

لَا

يَشۡعُرُونَ

١٥

Uni olib ketib, quduq qa'riga tashlashga qaror qilganlarida, Biz unga: «Sen, albatta, ularga bu qilmishlarining xabarini berursan, o`shanda ular seni sezmaslar ham», deb vahiy qildik.¹