وَرَفَعَ

اَبَوَیْهِ

عَلَی

الْعَرْشِ

وَخَرُّوْا

لَهٗ

سُجَّدًا ۚ

وَقَالَ

یٰۤاَبَتِ

هٰذَا

تَاْوِیْلُ

رُءْیَایَ

مِنْ

قَبْلُ ؗ

قَدْ

جَعَلَهَا

رَبِّیْ

حَقًّا ؕ

وَقَدْ

اَحْسَنَ

بِیْۤ

اِذْ

اَخْرَجَنِیْ

مِنَ

السِّجْنِ

وَجَآءَ

بِكُمْ

مِّنَ

الْبَدْوِ

مِنْ

بَعْدِ

اَنْ

نَّزَغَ

الشَّیْطٰنُ

بَیْنِیْ

وَبَیْنَ

اِخْوَتِیْ ؕ

اِنَّ

رَبِّیْ

لَطِیْفٌ

لِّمَا

یَشَآءُ ؕ

اِنَّهٗ

هُوَ

الْعَلِیْمُ

الْحَكِیْمُ

۟

Ота-онасини тахтга кўтарди. Улар унга сажда қилиб йиқилдилар. У: «Эй отажон, бу аввал кўрган тушимнинг таъбиридир, Роббим уни ҳаққа айлантирди. Дарҳақиқат, У менга яхшилик қилди. Мени қамоқдан чиқарди. Шайтон мен билан акаларимнинг орасини бузгандан сўнг, сизларни биёбондан олиб келди. Албатта, Роббим нимани хоҳласа, ўшанга латийфдир. Албатта, Унинг Ўзи билгувчи ва ҳикматли Зотдир», деди.¹