إِذۡ

تَمۡشِيٓ

أُخۡتُكَ

فَتَقُولُ

هَلۡ

أَدُلُّكُمۡ

عَلَىٰ

مَن

يَكۡفُلُهُۥۖ

فَرَجَعۡنَٰكَ

إِلَىٰٓ

أُمِّكَ

كَيۡ

تَقَرَّ

عَيۡنُهَا

وَلَا

تَحۡزَنَۚ

وَقَتَلۡتَ

نَفۡسٗا

فَنَجَّيۡنَٰكَ

مِنَ

ٱلۡغَمِّ

وَفَتَنَّٰكَ

فُتُونٗاۚ

فَلَبِثۡتَ

سِنِينَ

فِيٓ

أَهۡلِ

مَدۡيَنَ

ثُمَّ

جِئۡتَ

عَلَىٰ

قَدَرٖ

يَٰمُوسَىٰ

٤٠

Анда сенин эжең барып: «Аны кепилге ала турган (эмизе турган) аялга баштап барайынбы?» деди.[1] Ошентип, кайгырбай, сүйүнүп калышы үчүн Биз сени апаңа кайтардык. Жана бир жанды өлтүрүп койдуң. Биз сени (ошол) кайгыдан да куткардык. Кийин сенин башыңа көп сыноолорду салдык. Анан Мадиян элинде бир нече жылдар туруп калдың. Кийин (Биз белгилеген) тагдыр боюнча (бул жерге) келдиң, оо, Муса! ¹