يَٰبُنَيَّ

أَقِمِ

ٱلصَّلَوٰةَ

وَأۡمُرۡ

بِٱلۡمَعۡرُوفِ

وَٱنۡهَ

عَنِ

ٱلۡمُنكَرِ

وَٱصۡبِرۡ

عَلَىٰ

مَآ

أَصَابَكَۖ

إِنَّ

ذَٰلِكَ

مِنۡ

عَزۡمِ

ٱلۡأُمُورِ

١٧

    Эй писараки ман! Намозро бо тамоми аркон ва шартҳову воҷиботаш бигузор ва бо ҳикмат амр ба маъруфу наҳй аз мункар кун ва бар ҳар чӣ азият бар ту расад, сабр кун, албатта, ин аз муҳимтарин корҳоест, ки бояд дар он устувор бошӣ.¹