وَبَرَزُواْ

لِلَّهِ

جَمِيعٗا

فَقَالَ

ٱلضُّعَفَٰٓؤُاْ

لِلَّذِينَ

ٱسۡتَكۡبَرُوٓاْ

إِنَّا

كُنَّا

لَكُمۡ

تَبَعٗا

فَهَلۡ

أَنتُم

مُّغۡنُونَ

عَنَّا

مِنۡ

عَذَابِ

ٱللَّهِ

مِن

شَيۡءٖۚ

قَالُواْ

لَوۡ

هَدَىٰنَا

ٱللَّهُ

لَهَدَيۡنَٰكُمۡۖ

سَوَآءٌ

عَلَيۡنَآ

أَجَزِعۡنَآ

أَمۡ

صَبَرۡنَا

مَا

لَنَا

مِن

مَّحِيصٖ

٢١

(Кыяматта Сур кернейи тартылганда) бардык адамдар (мүрзөлөрүнөн суурулуп чыгып) Аллахтын алдында тизилип калышат. Ошондо, (бул дүйнөдө) алсыз (моюн сунуучу) болгондору, текебер (каапыр) башчыларына: «Чынында, биз силерге ээрчиген элек, бүгүн Аллахтын азабынан бизди бир аз болсо да куткара аласыңарбы?» - дешкенде, алар айтышат: «Эгер бизди Аллах туура жолго баштаганда, биз да силерди туура жолго баштайт элек. Эми, (болор иш болду) биз чыдамсыздык кылабызбы же сабырдуу болобузбу, (баары бир) бизге эч бир кутулуу жок!»