أَسۡبَٰبَ

ٱلسَّمَٰوَٰتِ

فَأَطَّلِعَ

إِلَىٰٓ

إِلَٰهِ

مُوسَىٰ

وَإِنِّي

لَأَظُنُّهُۥ

كَٰذِبٗاۚ

وَكَذَٰلِكَ

زُيِّنَ

لِفِرۡعَوۡنَ

سُوٓءُ

عَمَلِهِۦ

وَصُدَّ

عَنِ

ٱلسَّبِيلِۚ

وَمَا

كَيۡدُ

فِرۡعَوۡنَ

إِلَّا

فِي

تَبَابٖ

٣٧

Осмонларнинг сабабларига етсам, сўнгра Мусонинг Илоҳига боқсам. Албатта, мен уни ёлғончи деб, гумон қилмоқдаман». Шундай қилиб, Фиръавнга унинг ёмон амали зийнатланди ва у йўлдан тўсилди. Фиръавннинг макр-ҳийласи зиёнкорликдан бошқа нарса эмас.¹