يَٰقَوۡمِ

لَكُمُ

ٱلۡمُلۡكُ

ٱلۡيَوۡمَ

ظَٰهِرِينَ

فِي

ٱلۡأَرۡضِ

فَمَن

يَنصُرُنَا

مِنۢ

بَأۡسِ

ٱللَّهِ

إِن

جَآءَنَاۚ

قَالَ

فِرۡعَوۡنُ

مَآ

أُرِيكُمۡ

إِلَّا

مَآ

أَرَىٰ

وَمَآ

أَهۡدِيكُمۡ

إِلَّا

سَبِيلَ

ٱلرَّشَادِ

٢٩

Эй қавмим, бугунги кунда мулк сизникидир. Ер юзида юзага чиқиб турибсизлар. Агар бизга Аллоҳнинг азоби келса, унда бизга ким ёрдам берар?!» – деди. Фиръавн: «Мен сизга ўзим кўраётган нарсадан бошқани кўрсатмасман ва сизларни тўғри йўлдан бошқага йўлламасман», деди.¹