وَقَالَ

رَجُلٞ

مُّؤۡمِنٞ

مِّنۡ

ءَالِ

فِرۡعَوۡنَ

يَكۡتُمُ

إِيمَٰنَهُۥٓ

أَتَقۡتُلُونَ

رَجُلًا

أَن

يَقُولَ

رَبِّيَ

ٱللَّهُ

وَقَدۡ

جَآءَكُم

بِٱلۡبَيِّنَٰتِ

مِن

رَّبِّكُمۡۖ

وَإِن

يَكُ

كَٰذِبٗا

فَعَلَيۡهِ

كَذِبُهُۥۖ

وَإِن

يَكُ

صَادِقٗا

يُصِبۡكُم

بَعۡضُ

ٱلَّذِي

يَعِدُكُمۡۖ

إِنَّ

ٱللَّهَ

لَا

يَهۡدِي

مَنۡ

هُوَ

مُسۡرِفٞ

كَذَّابٞ

٢٨

Фиръавн аҳлидан бўлган, иймонини беркитиб юрадиган бир мўмин киши: «Бир одамни, Аллоҳ Роббимдир, дегани учун ўлдирасизларми?! Ҳолбуки, у сизга Роббингиздан очиқ-ойдин ҳужжатлар ила келмишдир. Агар у ёлғончи бўлса, ёлғони ўзига зарар. Агар ростгўй бўлса, унда у ваъда қилаётган баъзи мусийбатлар сизга етар. Албатта, Аллоҳ исрофчи ва каззоб бўлган шахсни ҳидоят қилмас.¹