وَقَالُواْ

قُلُوبُنَا

فِيٓ

أَكِنَّةٖ

مِّمَّا

تَدۡعُونَآ

إِلَيۡهِ

وَفِيٓ

ءَاذَانِنَا

وَقۡرٞ

وَمِنۢ

بَيۡنِنَا

وَبَيۡنِكَ

حِجَابٞ

فَٱعۡمَلۡ

إِنَّنَا

عَٰمِلُونَ

٥

Дедилар: «Қалбларимиз сен даъват қилаётган нарсадан пардаланган, қулоқларимизда оғирлик, сен билан бизнинг орамизда эса бир тўсиқ бор. Бас, сен ҳам ўз ишингни қилавер, биз ҳам ўз ишимизни қилгувчилармиз».