وَقَالُواْ

قُلُوبُنَا

فِيٓ

أَكِنَّةٖ

مِّمَّا

تَدۡعُونَآ

إِلَيۡهِ

وَفِيٓ

ءَاذَانِنَا

وَقۡرٞ

وَمِنۢ

بَيۡنِنَا

وَبَيۡنِكَ

حِجَابٞ

فَٱعۡمَلۡ

إِنَّنَا

عَٰمِلُونَ

٥

Улар: «Қалбларимиз сен даъват қилаётган нарсадан ғилофлардадир, қулоқларимизда оғирлик бор, сен билан бизнинг орамизда эса, парда бор. Бас, сен амалингни қилавер, биз ҳам, албатта, ўз амалимизни қилгувчилармиз», дедилар.¹