وَلَوۡ

جَعَلۡنَٰهُ

قُرۡءَانًا

أَعۡجَمِيّٗا

لَّقَالُواْ

لَوۡلَا

فُصِّلَتۡ

ءَايَٰتُهُۥٓۖ

ءَا۬عۡجَمِيّٞ

وَعَرَبِيّٞۗ

قُلۡ

هُوَ

لِلَّذِينَ

ءَامَنُواْ

هُدٗى

وَشِفَآءٞۚ

وَٱلَّذِينَ

لَا

يُؤۡمِنُونَ

فِيٓ

ءَاذَانِهِمۡ

وَقۡرٞ

وَهُوَ

عَلَيۡهِمۡ

عَمًىۚ

أُوْلَٰٓئِكَ

يُنَادَوۡنَ

مِن

مَّكَانِۭ

بَعِيدٖ

٤٤

Агар Биз уни ажамийча Қуръон қилганимизда, албатта: «Унинг оятлари муфассал баён қилинганида эди. Арабийга ажамчами?!» – дер эдилар. Сен: «У, иймон келтирганлар учун ҳидоят ва шифодир. Иймон келтирмайдиганларнинг қулоқларида оғирлик бордир. У, улар учун кўрликдир. Улар узоқ макондан чақирилаётганлардир», деб айт.¹