وَّلَا

عَلَی

الَّذِیْنَ

اِذَا

مَاۤ

اَتَوْكَ

لِتَحْمِلَهُمْ

قُلْتَ

لَاۤ

اَجِدُ

مَاۤ

اَحْمِلُكُمْ

عَلَیْهِ ۪

تَوَلَّوْا

وَّاَعْیُنُهُمْ

تَفِیْضُ

مِنَ

الدَّمْعِ

حَزَنًا

اَلَّا

یَجِدُوْا

مَا

یُنْفِقُوْنَ

۟ؕ

আৰু সেইসকল লোকৰো কোনো দোষ নাই, যিসকলে তোমাৰ ওচৰলৈ বাহন পোৱাৰ আশাত আহিছিল, তুমি কৈছিলা, ‘তোমালোকৰ বাবে মই কোনো বাহন পোৱা নাই’; তেতিয়া তেওঁলোকে বাধ্য হৈ চকুলো টুকি উভতি গৈছিল এই দুখত যে, তেওঁলোকৰ ওচৰত ব্যয় কৰিব পৰা একো নাই।