فَرِحَ

ٱلۡمُخَلَّفُونَ

بِمَقۡعَدِهِمۡ

خِلَٰفَ

رَسُولِ

ٱللَّهِ

وَكَرِهُوٓاْ

أَن

يُجَٰهِدُواْ

بِأَمۡوَٰلِهِمۡ

وَأَنفُسِهِمۡ

فِي

سَبِيلِ

ٱللَّهِ

وَقَالُواْ

لَا

تَنفِرُواْ

فِي

ٱلۡحَرِّۗ

قُلۡ

نَارُ

جَهَنَّمَ

أَشَدُّ

حَرّٗاۚ

لَّوۡ

كَانُواْ

يَفۡقَهُونَ

٨١

Улар, Аллоҳнинг Расулига хилоф қилиб ортда қолганлар ўтирган жойларида хурсанд бўлдилар ва Аллоҳнинг йўлида моллари ва жонлари билан жидду жаҳд қилишни ёқтирмадилар ҳамда: «Иссиқда қўзғалманглар», – дедилар. «Жаҳаннамнинг оташи иссиқроқ, агар тушунсалар», – деб айт.¹