لَوۡ

كَانَ

عَرَضٗا

قَرِيبٗا

وَسَفَرٗا

قَاصِدٗا

لَّٱتَّبَعُوكَ

وَلَٰكِنۢ

بَعُدَتۡ

عَلَيۡهِمُ

ٱلشُّقَّةُۚ

وَسَيَحۡلِفُونَ

بِٱللَّهِ

لَوِ

ٱسۡتَطَعۡنَا

لَخَرَجۡنَا

مَعَكُمۡ

يُهۡلِكُونَ

أَنفُسَهُمۡ

وَٱللَّهُ

يَعۡلَمُ

إِنَّهُمۡ

لَكَٰذِبُونَ

٤٢

Агар осон манфаат ва яқин сафар бўлганида, албатта, сенга эргашар эдилар. Лекин уларга масофа узоқ кўринди. Улар тезда Аллоҳ номи билан қасам ичиб: «Агар қодир бўлганимизда, албатта, сиз билан чиқар эдик», – дерлар. Улар ўзларини ҳалок қилурлар. Ҳолбуки, Аллоҳ улар ёлғончи эканларини албатта биладир.¹