لَوْ

كَانَ

عَرَضًا

قَرِیْبًا

وَّسَفَرًا

قَاصِدًا

لَّاتَّبَعُوْكَ

وَلٰكِنْ

بَعُدَتْ

عَلَیْهِمُ

الشُّقَّةُ ؕ

وَسَیَحْلِفُوْنَ

بِاللّٰهِ

لَوِ

اسْتَطَعْنَا

لَخَرَجْنَا

مَعَكُمْ ۚ

یُهْلِكُوْنَ

اَنْفُسَهُمْ ۚ

وَاللّٰهُ

یَعْلَمُ

اِنَّهُمْ

لَكٰذِبُوْنَ

۟۠

যদি সহজতে সম্পদ লাভৰ আশা থাকিলহেঁতেন আৰু ভ্ৰমণ সুগম হ’লহেঁতেন তেন্তে নিশ্চয় সিহঁতে তোমাৰ অনুসৰণ কৰিলেহেঁতেন; কিন্তু সিহঁতে যাত্ৰাপথক সুদীৰ্ঘ বুলি ভাবিছিল, আৰু অনতিপলমে সিহঁতে আল্লাহৰ শপত লৈ ক’ব, ‘আমাৰ সাধ্য থাকিলে আমি নিশ্চয় তোমালোকৰ লগত ওলাই গ’লোঁহেঁতেন’। দৰাচলতে সিহঁতে (মিছা কথা কৈ) নিজেই নিজকে ধ্বংস কৰে, আৰু আল্লাহে জানে যে, নিশ্চয় সিহঁত মিছলীয়া।