يَوۡمَ

يُحۡمَىٰ

عَلَيۡهَا

فِي

نَارِ

جَهَنَّمَ

فَتُكۡوَىٰ

بِهَا

جِبَاهُهُمۡ

وَجُنُوبُهُمۡ

وَظُهُورُهُمۡۖ

هَٰذَا

مَا

كَنَزۡتُمۡ

لِأَنفُسِكُمۡ

فَذُوقُواْ

مَا

كُنتُمۡ

تَكۡنِزُونَ

٣٥

Бир куни ўша(олтин-кумуш)ларни жаҳаннам ўтида қизитилур ва пешоналари, ёнбошлари ҳамда орқаларига босилиб: «Мана бу ўзингиз учун тўплаган нарсангиз, бас, энди тўплаб юрган нарсангизни татиб кўринг!» – дейилур.