ذَٰلِكَ

بِأَنَّهُۥ

كَانَت

تَّأۡتِيهِمۡ

رُسُلُهُم

بِٱلۡبَيِّنَٰتِ

فَقَالُوٓاْ

أَبَشَرٞ

يَهۡدُونَنَا

فَكَفَرُواْ

وَتَوَلَّواْۖ

وَّٱسۡتَغۡنَى

ٱللَّهُۚ

وَٱللَّهُ

غَنِيٌّ

حَمِيدٞ

٦

এয়া এই কাৰণে যে, সিহঁতৰ ওচৰলৈ সিহঁতৰ ৰাছুলসকলে সুস্পষ্ট প্ৰমাণাদিসহ আহিছিল, তথাপিও সিহঁতে কৈছিল, ‘মানুহেই আমাক পথৰ সন্ধান দিব নেকি’? তাৰ পিছত সিহঁতে কুফুৰী কৰিছিল আৰু মুখ ঘূৰাই লৈছিল; ফলত আল্লাহেও (সিহঁতৰ ঈমানৰ বিষয়ে) ভ্ৰুক্ষেপ নকৰিলে; আৰু আল্লাহ অভাৱমুক্ত, সপ্ৰশংসিত।