فَإِنۡ

أَعۡرَضُواْ

فَمَآ

أَرۡسَلۡنَٰكَ

عَلَيۡهِمۡ

حَفِيظًاۖ

إِنۡ

عَلَيۡكَ

إِلَّا

ٱلۡبَلَٰغُۗ

وَإِنَّآ

إِذَآ

أَذَقۡنَا

ٱلۡإِنسَٰنَ

مِنَّا

رَحۡمَةٗ

فَرِحَ

بِهَاۖ

وَإِن

تُصِبۡهُمۡ

سَيِّئَةُۢ

بِمَا

قَدَّمَتۡ

أَيۡدِيهِمۡ

فَإِنَّ

ٱلۡإِنسَٰنَ

كَفُورٞ

٤٨

Агар улар юз ўгирсалар, бас, биз сени уларга қўриқчи қилиб юборганимиз йўқ. Сенинг зиммангда фақат (ваҳийни) етказиш бор, холос. Албатта, биз инсонга Ўзимиздан раҳмат тоттирган чоғимизда у ундан қувонур ва агар уларга ўз қўллари тақдим этган нарса туфайли ёмонлик етса, бас, албатта, инсон куфрони неъмат қилур.¹