وَاِذْ

قَالَ

عِیْسَی

ابْنُ

مَرْیَمَ

یٰبَنِیْۤ

اِسْرَآءِیْلَ

اِنِّیْ

رَسُوْلُ

اللّٰهِ

اِلَیْكُمْ

مُّصَدِّقًا

لِّمَا

بَیْنَ

یَدَیَّ

مِنَ

التَّوْرٰىةِ

وَمُبَشِّرًا

بِرَسُوْلٍ

یَّاْتِیْ

مِنْ

بَعْدِی

اسْمُهٗۤ

اَحْمَدُ ؕ

فَلَمَّا

جَآءَهُمْ

بِالْبَیِّنٰتِ

قَالُوْا

هٰذَا

سِحْرٌ

مُّبِیْنٌ

۟

আৰু স্মৰণ কৰা, যেতিয়া মাৰয়ামৰ পুত্ৰ ঈছাই কৈছিল, হে বনী ইছৰাঈল! ‘নিশ্চয় মই তোমালোকৰ প্ৰতি প্ৰেৰিত আল্লাহৰ ৰাছুল আৰু মোৰ পূৰ্বৱৰ্তী তাওৰাতৰ সত্যায়নকাৰী, লগতে এজন ৰাছুলৰ সুসংবাদদাতা, যিজন মোৰ পিছত আহিব, যাৰ নাম হ’ব আহমদ’। তাৰ পিছত তেওঁ যেতিয়া সুস্পষ্ট নিদৰ্শনসমূহ লৈ আগমন কৰিলে, তেতিয়া সিহঁতে ক’লে, ‘এয়া দেখোন স্পষ্ট যাদু’।