إِنَّ

ٱلَّذِينَ

تَوَفَّىٰهُمُ

ٱلۡمَلَٰٓئِكَةُ

ظَالِمِيٓ

أَنفُسِهِمۡ

قَالُواْ

فِيمَ

كُنتُمۡۖ

قَالُواْ

كُنَّا

مُسۡتَضۡعَفِينَ

فِي

ٱلۡأَرۡضِۚ

قَالُوٓاْ

أَلَمۡ

تَكُنۡ

أَرۡضُ

ٱللَّهِ

وَٰسِعَةٗ

فَتُهَاجِرُواْ

فِيهَاۚ

فَأُوْلَٰٓئِكَ

مَأۡوَىٰهُمۡ

جَهَنَّمُۖ

وَسَآءَتۡ

مَصِيرًا

٩٧

Lalle ne, waɗanda malã'ĩku¹ suka karɓi rãyukansu, (alhãli) sunã mãsu zãluntar kansu, sun ce (musu): "A cikin me kuka kasance?" (Su kuma) suka ce: "Mun kasance waɗanda aka raunana a cikin ƙasa." Suka ce: "Ashe ƙasar Allah ba ta kasance mayalwaciya ba, dõmin ku yi hijira a cikinta?" To, waɗannan makõmarsu Jahannama ce. Kuma tã mũnana ta zama makõma.