مِّنَ

ٱلَّذِينَ

هَادُواْ

يُحَرِّفُونَ

ٱلۡكَلِمَ

عَن

مَّوَاضِعِهِۦ

وَيَقُولُونَ

سَمِعۡنَا

وَعَصَيۡنَا

وَٱسۡمَعۡ

غَيۡرَ

مُسۡمَعٖ

وَرَٰعِنَا

لَيَّۢا

بِأَلۡسِنَتِهِمۡ

وَطَعۡنٗا

فِي

ٱلدِّينِۚ

وَلَوۡ

أَنَّهُمۡ

قَالُواْ

سَمِعۡنَا

وَأَطَعۡنَا

وَٱسۡمَعۡ

وَٱنظُرۡنَا

لَكَانَ

خَيۡرٗا

لَّهُمۡ

وَأَقۡوَمَ

وَلَٰكِن

لَّعَنَهُمُ

ٱللَّهُ

بِكُفۡرِهِمۡ

فَلَا

يُؤۡمِنُونَ

إِلَّا

قَلِيلٗا

٤٦

Яҳудий бўлганлардан калималарни ўз жойидан бузиб ўзгартирувчилар бор. Улар тилларини буриб ва динга таъна етказиб: «Эшитдик ва исён қилдик, эшит, эшитмай қолгур ва «Роина» дерлар. Агар улар, эшитдик, ва итоат қилдик, эшит ва бизга назар сол, деганларида, албатта, ўзларига яхши ва тўғри бўлар эди. Лекин Аллоҳ уларни куфрлари сабабли лаънатлади. Бас, озгиналаридан бошқалари иймон келтирмаслар.¹