وَاِذَا

ضَرَبْتُمْ

فِی

الْاَرْضِ

فَلَیْسَ

عَلَیْكُمْ

جُنَاحٌ

اَنْ

تَقْصُرُوْا

مِنَ

الصَّلٰوةِ ۖۗ

اِنْ

خِفْتُمْ

اَنْ

یَّفْتِنَكُمُ

الَّذِیْنَ

كَفَرُوْا ؕ

اِنَّ

الْكٰفِرِیْنَ

كَانُوْا

لَكُمْ

عَدُوًّا

مُّبِیْنًا

۟

Nígbà tí ẹ bá ṣe ìrìn-àjò lórí ilẹ̀, kò sí ẹ̀ṣẹ̀ fún yín láti dín ìrun kù,[1] tí ẹ̀yin bá ń bẹ̀rù pé àwọn tó ṣàì gbàgbọ́ yóò fòòró yín. Dájúdájú àwọn aláìgbàgbọ́, wọ́n jẹ́ ọ̀tá pọ́nńbélé fún yín. ¹