وَيَجۡعَلُونَ

لِلَّهِ

مَا

يَكۡرَهُونَۚ

وَتَصِفُ

أَلۡسِنَتُهُمُ

ٱلۡكَذِبَ

أَنَّ

لَهُمُ

ٱلۡحُسۡنَىٰۚ

لَا

جَرَمَ

أَنَّ

لَهُمُ

ٱلنَّارَ

وَأَنَّهُم

مُّفۡرَطُونَ

٦٢

Улар ўзлари ёқтирмаган нарсани Аллоҳники қилурлар. Уларнинг тиллари эса, ёлғондан ўзларига гўзал (оқибат) бўлишини васф қилур. Ҳеч шубҳа йўқки, уларга, албатта, дўзах бўлур ва, албатта, улар унутилганлардир.