وَقَالَ

ٱلَّذِينَ

أَشۡرَكُواْ

لَوۡ

شَآءَ

ٱللَّهُ

مَا

عَبَدۡنَا

مِن

دُونِهِۦ

مِن

شَيۡءٖ

نَّحۡنُ

وَلَآ

ءَابَآؤُنَا

وَلَا

حَرَّمۡنَا

مِن

دُونِهِۦ

مِن

شَيۡءٖۚ

كَذَٰلِكَ

فَعَلَ

ٱلَّذِينَ

مِن

قَبۡلِهِمۡۚ

فَهَلۡ

عَلَى

ٱلرُّسُلِ

إِلَّا

ٱلۡبَلَٰغُ

ٱلۡمُبِينُ

٣٥

Тие што Му припишуваат здруженици велат: „Да сакаше Аллах, ни ние ни предците наши, покрај Аллах, никого немаше да обожуваме и без Негова волја, ништо немаше да сметаме за забрането.“ Исто така и тие пред нив постапуваа. А зарем Пратениците беа должни нешто друго освен јасно да известат?