وَاَصْبَحَ

الَّذِیْنَ

تَمَنَّوْا

مَكَانَهٗ

بِالْاَمْسِ

یَقُوْلُوْنَ

وَیْكَاَنَّ

اللّٰهَ

یَبْسُطُ

الرِّزْقَ

لِمَنْ

یَّشَآءُ

مِنْ

عِبَادِهٖ

وَیَقْدِرُ ۚ

لَوْلَاۤ

اَنْ

مَّنَّ

اللّٰهُ

عَلَیْنَا

لَخَسَفَ

بِنَا ؕ

وَیْكَاَنَّهٗ

لَا

یُفْلِحُ

الْكٰفِرُوْنَ

۟۠

Ва касоне, ки дирӯз орзу мекарданд, ба ҷойи ӯ бошанд, бомдод [-и рӯзи баъд] мегуфтанд: «Вой бар мо! Гӯӣ Аллоҳ таоло аст, ки [неъмату] рӯзиро бар ҳар ки бихоҳад густурда медорад ва [ё] танг мегирад. Агар Аллоҳ таоло бар мо миннат наниҳода буд, ҳатман, моро [низ ба сазои суханонамон ба жарфои замин] фурӯ мебурд. Эй вой! Гӯӣ кофирон ҳаргиз растагор намешаванд