وَأَصۡبَحَ

ٱلَّذِينَ

تَمَنَّوۡاْ

مَكَانَهُۥ

بِٱلۡأَمۡسِ

يَقُولُونَ

وَيۡكَأَنَّ

ٱللَّهَ

يَبۡسُطُ

ٱلرِّزۡقَ

لِمَن

يَشَآءُ

مِنۡ

عِبَادِهِۦ

وَيَقۡدِرُۖ

لَوۡلَآ

أَن

مَّنَّ

ٱللَّهُ

عَلَيۡنَا

لَخَسَفَ

بِنَاۖ

وَيۡكَأَنَّهُۥ

لَا

يُفۡلِحُ

ٱلۡكَٰفِرُونَ

٨٢

Ва касоне, ки дирӯз орзу мекарданд, ки ба ҷои ӯ бошанд, мегуфтанд: «Аҷабо, ки Аллоҳ рӯзии ҳар касро, ки хоҳад фаровон кунад ё танг созад. Агар инъому фазли Аллоҳ бар мо намебуд, албатта, моро ҳам замин мисли Қорун фурӯ мебурд. Аҷабо, ки кофирон на дар дунё ва на дар охират наҷот намеёбанд».